Jij bent bij mij geboren en ook weer gestorven.

3 weken na de dood van Chiko heeft je moeder "Noeska" het
leven geschonken aan 10 prachtige pups.
Daar ben jij er één van.

Ik vond jou de zieligste, want je zat altijd maar achteraan of
in een hoekje.
Ik heb jou als eerste uitgekozen, samen met je broertje Blitz.

Na een aantal maanden kreeg ik in de gaten dat jullie het nooit
eens konden worden.
Altijd maar strijden, net zolang totdat één van jullie weer
gewond was.
Jij was zeker niet één van de makkelijkste, maar Blitz kon er
ook wat van.

Toen jij ruim 5 maanden was beet jij mijn moeder in het
gezicht.
Ik snapte toen niets van jou gedrag.
Het werd erger toen je ouder werd en ik kon er niet op
vertrouwen dat het niet meer zou voorvallen.
Ik bleef het proberen, maar na anderhalf jaar heb ik een
besluit moeten nemen om één van jullie te herplaatsen omdat
jullie bleven vechten als kat en hond.

De moeilijkste beslissing ooit in mijn leven, een hond weg doen.
Ik heb gekozen om jou te houden omdat jij de moeilijkste was
en bang dat je bij een ander geen kans zou krijgen.

Blitz is gelukkig in een liefdevolle vrije omgeving terecht
gekomen en ik heb altijd de kans gehad nog van hem te kunnen
genieten.

Jij bleef samen met je moeder en dat ging heel goed, maar je
karakter naar buiten toe werd erger.
Jij werd heel erg beschermend, zo erg, dat je al ging
aanvallen terwijl er nog niets aan de hand was.
Ik heb nooit begrepen waarom.

Je kon niet meer los lopen, ik ging met je fietsen op
tijdstippen dat het rustig was of s'nacht naar het strand
omdat de kans bestond niemand meer tegen te komen.

Maar wij hadden samen een enorme goede band.
Ik heb je nooit veroordeeld om hoe je tegenover de
buitenwereld stond.
Steeds maar weer vroeg ik me af waarom je zo'n houding had.

Later ben ik erachter gekomen waar het aan heeft gelegen.
Als ik toen geweten had wat ik nu weet, was het nooit zover
gekomen.
Ik was het probleem.
Omdat ik boos was op de hele wereld, was jij dat ook.

Toen jij geboren ben, heb ik je teveel voor mijzelf gehouden.
Jij was het eerste in mijn leven wat eindelijk van mij was
vanaf het begin en niemand kon dat nog afpakken.
Ik beschermde je tegen de buitenwereld i.p.v te socialiseren.
Dus dat ging jij ook doen.

Bijna 12 jaar hebben wij met elkaar te maken gehad en ik heb  
geen moment spijt  gehad dat jij in mijn leven ben gekomen.

Je bent al heel wat jaren niet meer op deze aarde, maar nog
altijd in mijn Hart.

Ik hou van je, Lieve Zwarte Dondersteen.

Rust Zacht Kerel.
In Loving Memory
Arras van Alexis Home
August 1, 1978 / July 9, 1990
Create January 14, 2015
Update January 29, 2015
Best viewed 1024 x 768 screen resolution, Full Screen.